۱۳۹۷/۰۵/۲۱

The world is what it is; men who are nothing, who allow themselves to become nothing, have no place in it

«اگر به صف مورچگان نگاه کنید، خواهید دید بعضی از مورچه‌ها از صف جدا شده یا راه خود را گم کرده‌اند. صف، مجال آن ندارد که به‌خاطرشان درنگ کند؛ به راه‌اش ادامه می‌دهد. گاهی از‌صف‌جداماندگان جان می‌بازند اما حتی این هم در صف اثری ندارد. دور جسد کمی ازدحام می‌شود و بالاخره با حمل جسد، شلوغی فیصله پیدا می‌کند - انگار که اتفاق کم‌اهمیتی بوده است و در تمام این‌مدت، کار خطیر ادامه می‌یابد و همه‌ی آن‌ خوش‌مشربی‌های ظاهری، آن مراسم خوش‌و‌بش با مورچه‌هایی که از روبه‌رو می‌آیند، از لانه‌هایشان می‌آیند و یا به لانه‌هایشان می‌روند، بی‌وقفه ادامه پیدا می‌کند. بعد از فوت پدر وضع همین بود ...».



خالق نابغه‌ی سطور بالا- سِر وی اس نایپل- امروز در لندن درگذشت. امروز هم استعداد دیگری دنیا را ترک کرد. جهان کم‌کم دارد به گورستانی غیرقابل زیست تبدیل می‌شود که در آن شبه‌آدم‌های‌گوشی‌به‌دستِ‌پرحرف در غیاب فرهیختگان، بلندگوها را در دست گرفته‌اند.