۱۳۹۶/۰۵/۳۰

.



توی بغل‌ش ولو شدم و خوش‌خوشک لیمو‌نعنا می‌خورم. لیوان اون ولی کوکتله و حال‌ش بهتره به‌تجربه. یه آباژور سبز روشنه و یه دوتارنوازی محشر که داره هوش از سرم می‌بره. پاهامونو دراز کردیم روی میز چایی‌خوری و حین حرف‌زدن، به‌سهو و عمد انگشتامونو می‌زنیم به هم. دستشو از پشت کمرم میاره روی شونه‌م و می‌گه هزارسال پیش اون‌زمستونی رو یادته که یه‌شب برفی برات آلبالوخشک خریدم؟ یادمه. می‌گه عالیجناب نشسته بود زیر فانوس سیاهه و درست دوبار وسط حرفاش یه‌بار به‌شوخی و یه‌بار به‌جدی، تاکید شدید کرد به‌نفی مطلق چیزی که این‌روزا مصداقشه. یادت میاد؟ می‌گم اوهوم. می‌گه همون‌موقع فهمیدم پاشنه‌آشیل این آدم کجاست، دقیقا همون‌وقت مطمئن شدم. می‌پرسم خب لال بودی عزیز من این‌همه‌سال؟ می‌گه من که نه ولی تو خیلی عاشق بودی اون‌روزا. گفتنش دل می‌خواست. لیوان‌شو می‌زنه به لیوانم و می‌گه به‌سلامتی هرکی دماغشو نمی‌گیره بالا که «من خیلی خوبم» و می‌خنده. آباژور سبزه روشنه و ترکیب سکوت مطلق و دوتار توی فضا این‌قدر قشنگه که دلم پلک‌زدن نمی‌خواد. توی بغل‌ش خوش‌خوشک لیمونعنا سر می‌کشم و ابن‌الوقت، پادشاهی می‌کنم.

۱۳۹۶/۰۵/۲۳

Injury is the index finger



به‌درد، گوش می‌دهم. درد مدرکی‌ست بر دلالت زندگی گذشته‌ام. دلیل دیگری وجود ندارد، مستندات دیگر را باور نمی‌کنم. کلمات، بارها و بارها مرا از حقیقت دور کرده‌اند. به‌نظرم رنج و درد عالی‌ترین شکل اطلاعات‌اند؛ اطلاعاتی که با آن راز، رابطه‌ای مستقیم دارند، راز زندگی. تمام ادبیات روس معطوف به این حقیقت است که از رنج، بیش از عشق سخن گفته شده است.


انسان بزرگ‌تر از جنگ است - سوتلانا الکساندرونا الکسیویچ

۱۳۹۶/۰۵/۱۴

Rock, Knight, Pawn ... Temporarily



در فاصله‌ی سه‌هفته، یک‌نفرم چمدان باز می‌کند و دونفرم چمدان می‌بندند. هشتگ زندگی من هم لابد این است؛ هشتگ، حیران فرودگاه‌. هشتگ، آه ای «در وطن خویش، غریب». هشتگ، ترتیب شماره‌های اضطراری تلفن: B عزیز، وکیل، سرهنگ معینی‌وفا.