۱۳۹۴/۰۹/۱۰

از درفت‌ها٬ خیلی درفت‌ها



یک‌ماه خیلی لشی را سپری کرده‌ام؛ خوردن و خوابیدن و سفر. بی‌خبر٬ بی‌کتاب. مسافرت رفتم٬ توی آفتاب دراز کشیدم و مست به قوطی‌‌های توی خیابان لگد زدم٬ عین بابای هکلبری‌فین. یک‌‌کرمی توی مغزم بود که ممکن بود پروسه شود و به‌خودم گفتم هی‌هی فایل‌اش را ببند لامصب و بستم. همان تهران٬ ایمیل را آن‌رید کرده‌بودم و چندروز بعدش دیلیت. توی هواپیما تا توانستم به کادر پروازی لبخند زدم و هرآشغالی که سرو کردند٬ خوردم و در رفت‌و‌برگشت٬ در کمال صحت عقل٬ فکر کردم چه خوب می‌شد همین‌جوری سقوط کنم٬ در همین حال لشِ مست. مسافرت با مامان خیلی هم ایده‌ی بدی نبود. یک‌جاهایی که روی نرو هم می‌رفتیم٬ موزیک گوش می‌دادم و خودم را به کری می‌‌زدم. مثلا وقت‌هایی که از زندگی شخصی‌ام (با احتیاط) سوال می‌کرد که آیا احتمالا با آدم جدیدی آشنا نشده‌ام و اخم مرا که می‌دید٬ ادامه نمی‌داد (و لعنت به آن بعدازظهر میانه‌ی آبان) یا اصرارش به پرداخت همه‌چیز از انعام گارسون تا باربر هتل که رفتارش با من مثل پنج‌ساله‌ها می‌شد. یک‌وقت‌هایی هم خوب بود٬ خیلی. نور نیم‌روزی که می‌زد٬ می‌دیدم سرم را روی پایش گذاشته‌ام و دارم عکس می‌گیرم یا وقتی دوش می‌گیرد٬ برایش چای سفارش داده‌ام. از آخرین سفر دونفره‌مان سال‌ها گذشته و می‌خواستم نقش دختر خوب را خوب بازی کنم. تمام بازارها و بوتیک‌ها را با او گشتم و هرچقدر خرید کرد٬ لبخند زدم و دست روی هرچه گذاشت٬ اجازه دادم که برایم بخرد. زویی توی وایبر(حالا تلگرام مد است لابد) نوشت آفرین که بابِ دل‌اش هستی و هزارتا شکلک فرستاد که معلوم بود مامان خبرها را آن‌لاین به گوش‌اش رسانده و احساس رضایت کرده. خوش‌جنس‌تر اگر باشم می‌بینم یک‌وقت‌هایی حتی چقدر مماشات کرد؛ ساعت‌ها موزیک در گوش‌ام بود و خلسه‌ام را تاب آورد یا اگر حال لابی رفتن نداشتم٬ خودش تنها رفت و حتی یک‌بار هم نگفت که چرا لباس پیاده‌روی صبح را٬ عصر هم پوشیده‌ام. 

روی نان‌ام مربا مالید و گذاشت توی ظرف. گفتم مامان من هم بروم این حجم از تنهایی آزارت نمی‌دهد؟ گفت چرا فکر می‌کنی شکل زندگی فعلی‌ات خوشحال‌ام می‌کند. برای‌اش خیلی چیزها را نگفته‌ام. برای‌اش خیلی چیزها را نمی‌گویم. آدم گاهی یک‌چیزهایی را نداند راحت‌تر زندگی می‌کند. صبحانه‌مان را می‌خوریم و می‌ر‌ٰویم که قدم بزنیم. سر چهارراه دست‌ام را می‌گیرد٬ عینک آفتابی‌ام را از روی موها به چشم‌ها می‌نشاند و پیشانی‌ام را می‌بوسد. حس می‌کنم پیر شده‌ایم؛ هم من٬ هم مادر.




یک‌موزیک زیبا گوش کنید به‌اسم «در چشمان مادرم» با اجرای فوق‌العاده‌ی آرنو