۱۳۹۳/۰۴/۱۳

با دست‌خط دیگری


کابلِ روزمره را افغان‌ها باید بنویسند. کار ما نیست انگار. ما عادت کرده‌ایم هرچه از این شهر و آن کشور می‌گوییم آمار کشته‌ها و شلیک‌ها و طالبان باشد. ما عادت کرده‌ایم که به آن‌ها از دریچه‌ی جنگ نگاه کنیم. سوده اما این‌جا از زندگی نوشته٬ از رنگ٬ از مردمی که دنبال شادی و زندگی‌اند و یا حداقل تلاش‌شان را می‌کنند:  

«كابل شهر لايه‌لايه‌‌اي‌ست. پوسته‌پوسته و مردماني كه كم‌كم دارند درهم مي‌آميزند٬ دارند مثل هم مي‌شوند و رنگ يكديگر را مي‌گيرند .
دخترها و پسرهاي جوان دنبال شادي و رنگ‌اند و دارد تعصب‌شان مي‌ريزد براي پوشيدن و خنديدن و ناز كردن، مثل خودشان مي‌خندند و حرف مي‌زنند و ناز مي‌كنند».

 ...