۱۳۹۰/۱۱/۲۶

Carrot, stick and a mother/sister mix burger

گاهي هم يك سياستي در رابطه‌هاي تمام‌شده وجود دارد به نام سياست "بزن/ ببوس/‌ در رو" كه شدت اثرگذاري و منفعل‌سازي‌اش به مراتب بيشتر از سياست چماق و هويج است ( اهلا و سهلا آقاي لاريجاني! اي بزرگمرد چانه‌زني،گمانه‌زني و درّ غلتان در برابر آب‌نبات! ). چطوري؟ اينطور كه مثلا يك‌روز خيلي خوب و خوش و سوت‌زنان مي‌آيي مي‌نشيني پشت ميز كار و ايميل را باز مي‌كني و مي‌بيني دوست‌پسر سابقت برداشته يك پست عاشقانه براي فلاني كه از سر اتفاق خوب هم مي‌شناسي‌اش(خووووب ها!)، نوشته- با تقديم احترامات فائقه- و جهت اطلاع يك Cc هم به شما حواله نموده است! حالا اين مهم نيست.بيخ قضيه اينجاست كه تا آمده‌اي چايي‌ات را بخوري و يادت برود، مي‌بيني تكست داده كه فلاني، عزيزم، دلبر جانانِ سابق،گوگوليِ بابا، اگر كاري چيزي داشتي به من بگوها، اصلا تعارف نكن، تو هميشه براي من يك دوست استثنايي و فيلان هستي !
آگاهان سياسي بر اين باورند كه سياست فوق در حدي دفعي و اثرگذار است كه حس مي‌كني ظرف كسري از ثانيه خواهر و مادرت را برايت ساندويچ كرده‌اند. يعني نه راه پس داري نه راه پيش. آدم مربوطه قشنگ حواس‌اش هست كه درگوشه رينگ دمار از روزگارت درآورد ولي در عين حال بعد از دو روز مثلا، طي يك فروند اس‌ام‌اس قربان صدقه‌ات برود. بدين ترتيب شخص نامبرده مغفوره در افكار عمومي كاملا موجه و فرشته‌طور بوده و در عوض مقام تو در حد ديو دو‌سر تنزل پيدا مي‌كند.
اولين بار چه كسي گفت سياست، پدر و مادر ندارد؟ بيايد لطفا تا من دست‌هايش را طلا گرفته، ماچ كنم.